


waaahuhuh. i hate this feeling. im not really drepressed or sad. im just pissed that im feeling this. it's like feeling unworthily unhappy. you got that right? ok you don't. Like feeling so delighted and thrilled because something in you reminds you of the happy moments spent with people and your heart just leaps with joy. (oh! i feel it now.) but then, another side of you longs to be in that scene once more. feel it with much passion, much enthusiasm, much exaltation. once more.. just once more.
ahh!! but the heck! errr.. this will never happen again. all i can do is to miss people, entertain the feeling for a while (i like to contemplate on this once in a while too) then let it pass. forcibly or passively.
but above all, WHO WANTS TO WATCH HAPPY FEET WITH ME?? watch tah beh.. :(

and, eeekk!! i remember how i used to love this when i was a kid. haha. and i still love it!
May mga araw na pakiramdam ko'y minsa'y walang-wala.
At pagsapit ng gabing kulimlim, tila marami'y hindi nakakahalata.
Hawak ko lamang ang magagandang ala-ala mula sa pagkabata,
Na sa pagtanda'y unti-unti ko nang nakakalimutan, o pilit na kinakalimutan.
"Bakit?", ang siyang tanong...
Sa kadahilanang KAILANGAN ko itong iwanan.
Sa pag-iisa't pagkabigo, puso'y naghihingalo.
Na siyang tanging karamay ng kaluluwang patanong na palutang-lutang,
Sa hanging katutuhana'y pilit itinatago.
Minsan, sa aking pagkapuno, maliliit na bagay sa aking mga mata'y nakatago.
At kinakailangan huminto...hinto. pagmasdan. tingnan.
Ngunit sa huli'y nag-iisa pa rin...
Ako'y iniwanan...


